జొన్న రొట్టె- ఉల్లిపాయ ఖారం

జొన్న రొట్టె- ఉల్లిపాయ ఖారం

జ్ఞపకాలు -3

4-1-2019

"బేబమ్మా . . . చుక్కీ . . . బేబమ్మా. . . చుక్కీ "

బిజిలీ  పిలుపులు గట్టిగా వినిపిస్తుంటే చెట్టు వెనుక దాకున్న నేను ఒక్కసారిగా ఉలిక్కి పడి చుట్టూ చూసాను. చీకట్లు కమ్ముకుంటున్నాయి.చుట్టూ పరిసరాలు మసక మసకగా కనిపిస్తున్నాయి.అప్పటిదాకా ఆట ద్యాసలో చీకటిని గమనించని నేను భయపడి బిజిలీ  అని అరుస్తూ పరుగెత్తుకెళ్ళి బిజిలీ  ని వాటేసుకొన్నాను.ఇంకో పక్క నుంచి చుక్కీ కూడా వచ్చి బిజిలీ  వాటేసుకొంది. నన్ను దగ్గరకు తీసుకొని,"ఇంత రాత్రయ్యేదాక బేబమ్మ ను అడివి లో తిప్పుతున్నావా?" అని చుక్కి చెవు పిండి, నెత్తిన మొట్టింది.చుక్కీ ఏడుపు  చూసి నేనూ ఏడుపు లంకించుకున్నాను.ఇద్దరినీ చెరో చేత్తో పట్టుకొని మా ఇంటి దగ్గరకు తీసుకెళ్ళింది. ఇల్లంటే , వెదురు బొంగులు,తడికతో కట్టిన గుడిశ.దాని ముందు పేడతో కళ్ళాపి చల్లి ముగ్గేసి ఉంది.అక్కడే అమ్మ ఒక నులక మంచం మీద కూర్చొని నా లంగా కు అద్దాలు కుడుతోంది.నేను ఒక్క ఉదుటున బిజిలీ  ని వదిలించుకొని అమ్మ దగ్గరకు పరిగెత్తాను.అమ్మ ఒక్క చేత్తో నన్ను ఆపుతూ "చిన్నగా సూది గుచ్చుకుంటుంది.అప్పుడే ఆటలైపోయాయా ?" అంది.

అది ఒక చిన్న లాంబాడీ తాండా.నాన్నగారి పనిమీద అక్కడి కి వచ్చాము.ములుగు దగ్గర అడవి అది.అక్కడ మా  ఇంటి లాంటి వెదురు ఇళ్ళు ఓ పది ఉండవచ్చు. మేము తప్ప మిగితా అందరూ లంబాడీలే. బిజిలీ  అమ్మ కు అసిస్టెంట్. ఇంట్లో పనంతా చేస్తుంది. అమ్మ కు అద్దాలు కుట్టటం బిజిలీ  నే అమ్మకు నేర్పించింది.అప్పట్లో నా లంగాలు, గౌన్ లు అన్నింటి మీద అద్దాలే అద్దాలు :) బిజిలీ  కూతురు చుక్కీ నా వయసుదే, నా దోస్త్. పొద్దున్నే అమ్మ, నేను, బిజిలీ  , చుక్కీ అందరమూ దగ్గరలో ఉన్న వాగుకు వెళ్ళి స్నానం చేసి, కాసేపు నీళ్ళల్లో ఆడుకొని వచ్చేవాళ్ళం.అప్పుడేమిటి రోజంతా ఆటలే. ఆ అడవి, కొండలు, గుట్టలూ  అన్నీ   మా ఇద్దరివే .

ఆడుకొని ఆడుకొని అలిసిపోయి వస్తే బిజిలీ  వేడి వేడి నీళ్ళ తో స్నానం చేయించేది.నాన్నగారు సర్వే నుంచి వచ్చేసరికి కాగులో నీళ్ళు కాగుతూ ఉండేవి.నాన్నగారి స్నానం అయ్యేలోపల రెండు పెద్ద పెద్ద జొన్న రొట్టెలు, అందులోకి ఎర్రగా మెరిసిపొతున్న ఖారం వేసి తీసుకొచ్చి ఇచ్చేది. నాన్నగారు అవి తింటూ నాకూ కాస్త జొన్న రొట్టె, ఖారం పెట్టేవారు. ఆ ఖారం నోట్లో వేసుకోగానే అబ్బ ఎంత మంట పుట్టేదో! ఐనా రుచి బ్రహ్మాండగా ఉండేది.ఇప్పటికీ ఆ రుచి నాలుక మీద ఆడుతూనే ఉంది.

రెండు నెలల క్రితం నీరసంగా పడుకున్న అమ్మ దగ్గర కూర్చొని ఈ సంగతి చెపితే, "అప్పుడు నీకు ఐదేళ్ళు కూడా లేవు . ఇంత గుర్తుందా?" అని ఆశ్చర్యపోయింది.

"ఎందుకు గుర్తులేదు , ఆ ఖారం రుచి, నువ్వు నులకమంచమీద, జుబ్లీ కింద కూర్చొని , అద్దాలు కుట్టటం, అన్నీ గుర్తే నాకు."అన్నాను.

ఆ గూడెం పేరు ఏదో చెప్పింది అమ్మ. కాని ఇప్పుడు అది మర్చిపోయాను." అప్పుడు ఆ చుట్టు పక్కల అడవిలోకి  సర్వే కు వెళుండేవారు మీ నాన్నగారు.సమ్మక్క సారలక్క జాతరకు కూడా వెళ్ళారు.నేనూ వస్తాను అంటే, వద్దు అక్కడ కు పులులు వస్తాయి అని మీ నాన్నగారు నన్ను తీసుకెళ్ళలేదు. అవునూ నీకు అన్నీ గుర్తున్నాయి అంటున్నావు కదా , నీ ఫస్ట్ బర్త్ డే కు నువ్వు ఏమి చేసావో చెప్పు." అంది అమ్మ నీరసంగా నవ్వుతూ.

"పో అమ్మా.మరీ సంవత్సరం అప్పటివి ఏమి గుర్తుంటాయి?నువ్వు చెప్పు నేనేమి చేసానో" అన్నాను.

ఇదంతా వింటున్న మా చెళ్ళెల్లిద్దరూ "అక్క ఏం చేసిందమ్మా ? "అని ఆతృతగా అడిగారు. నా ఫస్ట్ బర్త్ డే కి నేనేమి చేసానో అమ్మ చెప్పింది వింటే అందరూ కమల పరచ కు ఇంత సీన్ ఉందా అని ఆశ్చర్యపోతారు!

మధురమైనవి-మరుపురానివి

మధురమైనవి-మరుపురానివి

జ్ఞాపకాలు -2

2-1-2019

అవి నేను SSLC చదివేరోజులు. ఆ రోజు జనవరి ఫస్ట్.అవి, జనవరి ఫస్ట్ రోజున గ్రీటింగ్స్ ఇచ్చుకోవటం, హాపీ న్యూ ఇయర్ చెప్పుకోవటం తెలీని రోజులు.ఆ రోజు నేను స్కూల్ నుంచి రాగానే అమ్మ , నా నోట్ బుక్ కన్నా చిన్నది నల్లటి కవర్ తో ముద్దుగా ఉన్న బుక్ ఒకటి ఇచ్చి, ఇక నుంచి నువ్వు రోజూ , ఆ రోజు జరిగిన  విశేషాలు ఈ బుక్ లో వ్రాయి అంది.నాకు అర్ధం కాలేదు.అప్పటికే 9th క్లాస్ ఎండాకాలం సెలవల్లో  ఇందులో నువ్వు చదివిన, నీకు నచ్చిన వాక్యాలు ఏమైనా ఉంటే రాసుకో అని ఒక కొత్త నోట్ బుక్  ఇచ్చింది. అలాగే రాసుకొని భద్రంగా దాచుకుంటున్నాను.10th క్లాస్ ఎండాకాలం సెలవల్లో ఏదో బుక్ చదివి అది నాకు నచ్చలేదు అంటే, అది ఎందుకు నచ్చలేదు అని దాని గురించి చెప్పమని అడుగుతే నాకు తోచినవి చెప్పాను. ఆ మరునాడు కొత్త నోట్ బుక్ తెప్పించి,ఇందులో నువ్వు చదివిన పుస్తకాలు నీకు నచ్చితే ఎందుకు నచ్చాయి, నచ్చక పోతే ఎందుకు నచ్చలేదు అన్నవి రాయి అని చెప్పింది. అప్పటి నుంచి అలాగే రాస్తున్నాను.అప్పడప్పుడు అమ్మ ఆ రెండు పుస్తకాలు చదువుతుండేది. కొన్ని సార్లు ఎలా రాయలో వివరించేది. మరి ఇప్పుడు ఈ పుస్తకం ఏమిటో, ఎందుకిచ్చిందో తెలీలేదు. ఆబుక్ చూసేందుకు చాలా ముద్దుగా ఉంది.నల్లటి కవర్ వేరే బుక్ కవర్ ల లా లేకుండా చక్కగా నున్నగా మెరుస్తోంది.ఆ బుక్ ను తిరిగేసాను. మొదటి పేజ్ లో "కమలకు ఆశీస్సుల తో అమ్మ" అని రాసి ఉంది .తరువాత పేజ్ లల్లో ప్రతి పేజ్ మీద డేట్, నెల వేసి ఉన్నాయి.అన్నట్లు పుస్తకం అట్ట మీద ఆ సంవత్సరం వేసి ఉంది.అట్లాంటి పుస్తకం నేనెప్పుడూ చూడలేదు.చాలా ఆసక్తి గా " అమ్మా ఇదేమి పుస్తకం ? దీంట్లో ఏమి రాయాలి?" అని అడిగాను.

"దీన్ని డైరీ అంటారు. నువ్వు రోజూ స్కూల్ నుంచి రాగానే , మీ స్కూల్ లో ఏమి జరిగిందో , మీ ఫ్రెండ్స్ ఏమన్నారో అవన్ని నాకు చెపుతావు కదా , అవి ఇందులో రాయి." అంది.

"ఐతే ఇక నుంచి నీకు చెప్పవద్దా ?" అన్నాను దిగులుగా. స్కూల్ నుంచి రాగానే అమ్మ తో మాట్లాడకపోతే ఎట్లా?

"ఎందుకు చెప్ప వద్దు చెప్పు. కాని ఆ విశేషాలన్నీ ఇందులో కూడా రాసుకొని దాచుకున్నావనుకో,నువ్వు పెద్దదాని వయ్యాక అవన్నీ చదువుకుంటూ ఉంటే తమాషాగా ఉంటుంది. నీ జ్ఞాపకాలన్నీ భద్రంగా దాచుకుంటున్నవన్నమాట.రాసుకునేటప్పుడు ఆ రోజు నువ్వు చేసినవాటిలో  మంచి చెడూ  తెలుసుకోవచ్చు. నిన్ను నువ్వు సరి దిద్దుకోవచ్చు. ఈ రోజు కొత్త సంవత్సరము మొదలు కదా. ఇలాంటి డైరీ లు ప్రతి సంవత్సరమూ మొదటి రోజున వస్తాయి. ఆ సంవత్సరమంతా మనము ఏమి చేసామో రోజూ రాసుకోవచ్చు ఇందులో.అంతే కాదు మనకు ముఖ్యమైన విషయాలు కూడా ఇందులో రాసుకోవచ్చు.ఇప్పుడు నువ్వు SSLC కి వచ్చావు.పెద్దదానివయ్యావు అని ఎండాకాలం సెలవలు కాకపోయినా ఇప్పుడు ఇస్తున్నాను." అని వివరించింది.

అదో అలా మొదలైంది నేను డైరీ రాయటము. చాలా సంవత్సరాలు రాసుకున్నాను. పిల్లల విశేషాలు కూడా రాసుకునేదానిని. నా సంతోషాలను, దుఃఖాలను ఎన్నింటినో అమ్మలా కడుపులో దాచుకుంది నా డైరీ. కాని ఎందుకో గుర్తులేదు రాయటం మానేసాను.ఆ పాత డైరీలు కూడా ట్రాన్స్ ఫర్ లల్లో తిరగటం లో ఎక్కడో పోయాయి.కాని అలా రాయటం తో నా జ్ఞాపకాలన్నీ నా దగ్గర భద్రంగానే ఉన్నాయి.

మా అబ్బాయి నాకు బ్లాగ్ చేసి ఇచ్చి ఇంక రాసుకో అన్నడు. ఏమి రాయాల్రా ఇందులో అని అడిగాను.

"నీ ఇష్టం ఏమైనా రాసుకో నీకు నచ్చినవి, నచ్చనివి,నువు మాకు చెప్పిన కథలు అన్నీ. ఇది నీ ఓపెన్ డైరీ అనుకో." అన్నాడు.

మరిచిపోయిన నా డైరీ నన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చింది అని ఎంత సంతోషం వేసిందో!

కొత్త సంవత్సరం

కొత్త సంవత్సరం

జ్ఞాపకాలు -1

 1968 డిసెంబర్ 31

స్థలం; మద్రాసు మెరీనా బీచ్

ఓ గంటసేపటి నుంచి ఏమండీగారు చాలా ధీర్గాలోచనతో, చేతులు వెనక్కి పెట్టుకొని కాసేపు, పక్కనపెట్టుకొని కాసేపు, గడ్డం రాసుకుంటూ కాసేపు అటూ ఇటూ అచార్లూ పచార్లూ చేస్తున్నారు.నేను ఏమండీగారి వెనక  ఆ కవాతు చేయలేక ,కొత్త కావటం తో మొహమాటం తో ఏమి చెప్పలేక అలాగే నీరసంగా తిరుగుతున్నాను. అప్పటికి మా పెళ్ళై పది రోజులైంది.తిరుపతి లో స్వామివారికి వైభవంగా కళ్యాణం చేయించి, బెంగుళూర్ వెళుదామనుకున్నాము.కళ్యాణం ఐతే వైభవం గానే జరిపించాము కాని స్వామివారు , ఫాగ్ బాగా పడుతొంది, బెంగుళూర్ కు బస్ లు వెళ్ళటం లేదు, మద్రాస్ వెళ్ళండి అని ఆదేశించటం తో ఇదో ఇలా మద్రాస్ లో నాలుగురోజులుగా తిరుగుతున్నాము.ఇంతకీ ఈ అచార్లూ పచార్లూ ఎందుకయ్యా అంటే, ఏమండీగారు నన్ను ఏమని పిలవాలి అని అన్నమాట. కమలను నానా విధాలుగా తిప్పారు.కొన్ని ఏమండీకి నచ్చ్లేదు.కొన్ని మొహమాటం గా ఊ అని బుర్రూపినా నాకు నచ్చలేదని ఏమండీకి తెలిసిపోతోంది. సమస్య పది రోజులైనా ఓ కొలిక్కి రాలేదు.కనీసం ఇప్పుడైనా ఏదైనా తొస్తే బాగుండు అని నేను అనుకుంటుండగానే ,గబుక్కున వెనక్కి తిరిగి "అవును తెలుగు అక్షరాల నుంచే ఎందుకు ?ఇంగ్లిష్ లెటర్స్ లో నుంచి కూడా మార్చవచ్చు కదా?" అన్నారు.గబుక్కున తిరగటం తో కింద పడబోతున్న నేను , నిలదొక్కుకొని "అవును" అన్నట్లు తలాడించేసాను.ఇహ KAMALA లో నుంచి ఏవి తొలిగించాలి అని వాటిని తిరగేసి మరగేస్తున్నారు.నేనూ ఏమి చెపుతారా అని ఆసక్తిగా చూస్తున్నాను.KA తీసేసి, మ కు ధీర్గమిచ్చి, " మాల"  అంటే ఎలా ఉంది అన్నారు? ఓ బాగుంది అన్నాను.ఆవిధం గా యాభైఏళ్ళ క్రితం డిసెంబర్ 31 న మాల గా పునర్జన్మ ఎత్తానన్నమాట :)

ఏమండిగారు మిలిటరీ ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ లో కోర్స్ లో చేరటం తో,ఆ తరువాత సంవత్సరం న్యుఇయర్ కు పునా లో ఉన్నాము.అందరూ స్టూడెంట్ ఆఫీసర్స్, కొత్తగా పెళ్ళైనవాళ్ళు. మరి పార్టీ ఏర్పాట్లు ఘనంగా ఉండాలికదా. రాఫ్ట్ ఫ్లోర్ ఆన్ రివర్( డాన్స్ ఫ్లోర్ రివర్ మీద చెక్కబల్లల తో) తయార్ . ఫేమస్ బాండ్ అదుర్స్. ఇక చీఫ్ గెస్ట్ ఎవరూ టాప్ హీరోయిన్స్ లల్లో ఒకరైన తనూజ.  అన్నీ ఏర్పాట్లూ అదుర్స్. మరి మా ప్రిపరషన్స్ కూడా అందుకు తగ్గట్టు ఉండాలిగా.అబ్బాయిలంతా పెళ్ళి సూట్ లు డ్రైక్లీంగ్ చేయించి, కొత్త టైలు, స్మార్ట్ హేర్ కట్టింగ్స్ తో తయార్.అమ్మాయిలు పెళ్ళి బెనారసీ చీరలు పక్కన పడేసి కొత్తగా వస్తున్న ప్రింటెడ్ సారీస్ , నేల్ పాలిష్ , లిప్ స్టిక్ లతో తయార్. ఇంక హడావిడే హడావిడి. డాన్స్ క్లాస్ లో చేరి ఏమండీ సీరియస్ గా నేను ఈజీబూజీ గా నేర్చుకున్నాము. డాన్స్ మాస్టర్ మీకే ఈ కొత్త స్టెప్స్ నేర్పిస్తున్నాను అని ఏవేవో విన్యాసాలు చేయించేవాడు!వస్తున్నది టాప్ హీరోయిన్. మరి మన మేకప్ కూడా ఆ హీరోయిన్ కు తగ్గట్టు ఉండాలా వద్దా :) మనకేమీ ఆ భయమేమీ లేదు ఎందుకంటే  అప్పటి కల్లా డాన్స్ ఏమో కాని వంట తో పాటు మేకప్ కూడా బాగా నేర్చేసుకున్నాను. ఎదురు చూస్తున్న 31 వచ్చేసింది! హేర్ స్టైల్ కోసం , ఇంత జుట్టు ఎందుకిచ్చావు దేవుడా అని ఏడ్చుకుంటూ బాక్ కోంబింగ్ చేసుకుంటూ ఉంటే, ఏమండీ గారు నా కఫ్ లింగ్స్ పెట్టు, నా షర్ట్ నెక్ బటన్ పెట్టు, నా టై సరి చేయి, కాలర్ సరి చేయి అని ఒకటే పిలవటం. అసలు నాకు తెలీక అడుగుతాను అమ్మాయిలా తయారవ్వాల్సింది అబ్బాయిలా ?( ఇదే మా ఫ్రెండ్స్ అందరమూ తరువాత చెప్పుకొని కొంపదీసి వీళ్ళంతా తనూజ కు లైన్ వేవటం లేదు కదా అని అపోహ పడ్డాము.) మొత్తానికి అందరూ బ్రహ్మాండమైన మేకప్ లతో, డాన్స్ తో పార్టీ అదరగొట్టేసారు.కాకపోతే ఈ మధ్య తెలిసిన సంగతేమిటంటే ఆ డాన్స్ మాస్టర్ దగ్గరకు అందరూ వెళ్ళారు.ప్రతివాళ్ళ తో మీకే కొత్త స్టెప్ అంటూ బాగానే ఫీజ్ గుంజి, రాజేష్ ఖన్నా  టోపీ పెట్టాడు :)  అందుకే అందరికీ విడివిడి క్లాస్ లు ,వేరే వేరే టైంలల్లో తీసుకున్నాడు.హోరినీ అని ఇప్పుడు తీరిగ్గా హాశ్చర్య పోతే ఏమొస్తుంది :) ఆ తరువాత సికింద్రాబాద్ లో కోర్స్.సింకింద్రాబాద్ క్లబ్ కు మారింది సీను. అప్పటి నుంచి ,ఇప్పటి వరకు చాలా వరకు మా న్యూఇయర్ పార్టీ కి సికింద్రాబాద్ క్లబ్ నే వేదిక.

యాభై సంవత్సరాల కాలం గిర్రున తిరిగి పోయింది.అంతా నిన్నమొన్ననే జరిగినట్లుగా ఉంది.అన్నట్లు ఈ 2018 కు ఇంకో ప్రత్యేకత కూడా ఉంది. సరిగ్గా పదేళ్ళ క్రితం, 2008 డిసెంబర్ లో నా బ్లాగ్ "సాహితి" మొదలు పెట్టి చిరు రచయిత్రిగా మారాను :) ప్రతి సంవత్సరమూ కొత్త సంవత్సరం రోజున జ్ఞాపకాలు సుంగంధాలై ఆహ్లాద పరుస్తాయి . మధురమైన జ్ఞాపకాలే మైమరపు ,

అందరికీ ఆ దేవదేవుడు ఆయురారోగ్యాలు ప్రసాదించాలని మనసారా కోరుకుంటూ, అందరికీ ఆంగ్ల నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు.

1-1-2019