Friday, October 29, 2010

అమెరికా ప్రయాణము లో నా ఎడ్వెంచర్ * * * * *

మొదటిసారిగా అమెరికా వెళ్ళటము * * * ఎప్పుడో ఓ సారి విమానమెక్కి హైదరాబాద్ నుంచి కలకత్తా వెళ్ళానే గాని , ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాత , ఒక్క దానినే , గ్లోబ్ కు అవతలి వైపున వున్న అమెరికాకి , విమాన మెక్కి అన్ని గంటలు ప్రయాణము చేయటమే !!! తలుచుకుంటే గుండె గుభిల్లు మంటోంది . కాని అమ్మమ్మా అంటూ వచ్చే చిట్టి తల్లి కోసం వెళ్ళక తప్పదు . . . అందరూ అమెరికా వెళుతున్నావు అని గొప్పగా అంటున్నారే కాని గుండె గుబ గుబ * * * * * వీసా కష్టం మీద దొరికింది ! వెళ్ళను అన్లేను . . . ఇక్కడైతే లేబర్ రూం లో లక్ష్మి వుంటుంది , పెద్ద దిక్కు అత్తయ్యగారున్నారు . . . హాస్పిటల్ లో డ్యూటీ చేసేందుకు ఎందరో వున్నారు . . . ముఖ్యం గా భారం ఆయనగారి మీద వేసేసి నిశ్చింత గా వుండొచ్చు . . . . అక్కడ అంతా కొత్త . . . ప్రదేశము , దేశము , వాతావరణము , అల్లుడూ . . . అన్ని ఎలా సంభాళించుకుంటానో ఏమో ????? మేకపోతు ఘాంభీర్యము తో విమానమెక్కాను . . . ఎక్కేముందు , మావారు వాళ్ళ ఫ్రెండ్ కొడుకు అని , నేను వెళ్ళే విమానము లో నే న్యూయార్క్ వరకూ వస్తాడనీ , పరిచయము చేశారు . అమ్మయ్య గుడ్డిలో మెల్ల . . . ఆ అబ్బాయిదీ నా పక్క సీటే . నాకు కిటికీ పక్క సీట్ వచ్చింది . . . రామచంద్రా . . . కిటికీ పక్కన ఎలా కూర్చునేది ????? గాలికి తలుపు తెరుచుకొని , ఇంత ఎత్తు నుంచి కిందపడిపోతే . . . దేవుడా . . . రాముడా . . . ఎన్ని కష్టాలు పెట్టావురా తండ్రీ . . అని దిక్కులు చూస్తూ నిలబడ్డాను . ఇంతలో ఓ అమ్మాయి ఎక్స్ క్యూజ్ మీ . . . మీ సీట్ లోకి వెళుతారా ఇది నా సీట్ అన్నది . చిన్నగా . . . మొహమాటం గా ప్లీజ్ మీరు కిటికీ పక్కన కూర్చుంటారా ??? నేను ఇటు కూర్చుంటాను అన్నాను . ఆ అమ్మాయి తల్ల కిందులై పోయి . . . బోలెడు హాచర్య పోయి . . . వై నాట్ అంటూ ఆనందం గా కూర్చుంది . హమ్మయ్య పెద్ద ప్రమాదం తప్పింది ( ప్రమాదము కిటికీ లో నుండి పడిపోవటము కాదు . నవ్వకండి నాకా మాత్రం తెలుసు . కాక పోతే మావారు నాకున్న కిటికీ పిచ్చి తెలిసిన వారు కాబట్టి , మొదటిసారి నేను కిటికీ పక్కన కూర్చుంటే అంత ఎత్తు నుండి కిందికి చూస్తే కళ్ళు తిరుగుతాయేమో , ఆయన పక్కన లేక పోతే , మరింత భయపడతానని , కిటికీ పక్కన కూర్చోవద్దని చెప్పారు . ఆయన గారి మాట వినాలి కదా ! ఇప్పుడైతే ఎవరు అరిచి ఘీ పెట్టినా కిటికీ పక్క సీట్ ఏమాత్రం త్యాగం చేయను . కిటికీ లో నుండి , తేలిపోయే మబ్బులను , అప్పుడప్పుడు , మాప్ లోలా కింద కనిపించే భూమిని చూస్తూ ఊహల మబ్బుల్లో తేలిపోయే అవకాశాన్ని ఎంతమాత్రం త్యాగం చేయను గాక చేయను ) అని నిట్టూర్చి , ఆ అమ్మాయి కి బోలెడు థాంకూలు చెప్పి , కిటికీ వైపు , ఆ అమ్మాయి , రెండో వైపు మా వారి ఫ్రెండ్ కొడుకు రెడ్డీ కూర్చోగా సేఫ్ గా మద్య సీట్లో బైటాయించాను . ఇంతలో ఏర్ హోస్టమ్మ కూల్ డ్రింక్ తెచ్చింది , ఊం హూ వద్దు అని తల అడ్డంగా తిప్పేసాను . ఏర్ హోస్టమ్మ విచిత్రం గా చూస్తుండగా , రెడ్డి , తాగండాంటీ కొంచం కూల్ గా వుంటుంది అన్నాడు . పాపం పిల్లాడు చెపుతున్నాడు కదా అని కూల్ డ్రింక్ తీసుకున్నాను . న్యూయార్క్ లో దిగేవరకూ ఇద్దరూ బోలెడు కబుర్లు చెప్పారు . న్యూయార్క్ లో విమానం ఆగింది , అంతే అప్పటి వరకూ ముచ్చట్లాడిన పిల్ల నన్ను నెట్టుకుంటూ గబ గబా దిగేసి వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా పరిగెత్తింది . రెడ్డి మటుకు నేను ఎలా బయటకు వెళ్ళాలో చెప్పి , నేను మారాలిసిన విమానము ఎక్కేందు కు , ఇంకో టర్మినల్ కు ఎలా వెళ్ళాలో చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు . ఆ అబ్బాయి విమానము వేరే చోట అట . చేసేదేముంది , చిన్నగా ముందుకు నడిచాను .

ఎలాగో నా లగేజ్ కలెక్ట్ చేసుకున్నాను . చెకౌట్ చేసే చోట ఓ నల్ల ఆఫీసర్ చూస్తేనే చాలా భయం వేసింది , ఎనీ గోల్డ్ అని అడిగాడు . ముందు అతనేమంటున్నాడో అర్ధం కాలేదు . ఇద్దరమూ తిప్పలు పడ్డాక , అర్ధమై , నా చేతికున్న గాజులు తప్ప ఇంకేమీ లేవని ఎలాగో చెప్పి బయట పడ్డాను . ఆ న్యూయార్క్ , విమానాశ్రయం , లాంజ్ లో నిల బడితే కొద్ది క్షణాలు ఏమవుతోందో తెలీలేదు . ఎటు వెళ్ళాలో తోచలేదు . . . తిరణాల లో తప్పిపోయిన పిల్ల పరిస్తితి ఐంది . కనెక్టింగ్ ఫ్లైట్ కు ఎక్కువ సమయము లేదు . పీచు . . . పీచు మంటున్న గుండె తో బయటకు వచ్చాను .ఎటెళ్ళాలని , ఎవరినో అడుగుతే హడావిడి గా ఎదురుగా కనిపిస్తున్న రోడ్ క్రాస్ చేసి , లోపలికి వెళ్ళమని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు . అటూ . . . ఇటూ . . . ఏ వెహికిల్సూ రావటము లేదని నిర్ధారించుకొని , , , చూసి రోడ్ కు అవతలి వైపు పరిగెత్తబోయాను . ఇంతలో ఆంటీ ఆగండి , ఇక్కడ అలా రోడ్ దాటకూడదు అని వినిపించింది . వెనకకి తిరిగి చూస్తే రెడ్డి . ఏమిటీ నువెళ్ళలేదా అని అడిగాను . నా ఫ్లైట్ కు ఇంకా టైముందట . మిమ్మలిని ఫ్లైట్ ఎక్కించి వెళుదామని వచ్చాను అన్నాడు . చెక్ ఇన్ చేయించి అట్లాంటా ఫ్లైట్ కు ఎటెళ్ళాలో చూపించి వెళ్ళాడు . అలా మొదటిసారి అమెరికా కు చేరిన నేను ఇంకెన్ని అడ్వెంచర్స్ చేసానో తెలుసా ?? ఇందులో అడ్వెంచర్ ఏముంది అని పెదవి విరవకండి . . . ఆ క్షణము లో రెడ్డి రాకపోతే పరుగెత్తుకుంటూ రోడ్ దాటుతున్న నన్ను పోలీసులు పట్టుకునే వారని రెడ్డి చెప్పాడు . అప్పుడు నా పరిస్తితి , పడమటిసంద్యారాగం లో విజయశాంతి లా , అదేదో సినిమా లో భానుప్రియ లా అయ్యేది . ఏం చేయాలో , అసలు నన్ను పోలీసులు ఎందుకు పట్టుకున్నారో తెలీని దిక్కుక్కుతోచని , అయోమయ . . . అయ్య బాబోయ్ ఇక నేను చెప్పలేను . అంతే కాదండోయ్ , ఆ తరువాత ప్రయాణాలల్లో మావారు కూడా కొన్ని ఎడ్వెంచర్స్ చేసారు . ఆశ , , దోశ . . అప్పడం . . . అన్ని ఇప్పుడే చెప్పేస్తానేమిటి ??

అరె ఆగండాగండి , అన్నీ , ఇప్పుడే ఇక్కడే చెప్పను అన్నాను కాని అసలు చెప్పను అనలేదు గా !!! ఇదిగో ఇంకో విశేషం బుక్స్ అండ్ గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ లో రాశాను . అదీ చదివండి మరి . ఇంకొన్ని విశేషాలు మరోసారి .

బుక్స్ అండ్ గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ లో నా అమెరికా ముచ్చట్లు ప్రచురించిన సృజనకు చాలా చాలా థాంకూలు .

Tuesday, October 19, 2010

టాటా వీడుకోలు . . . గుడ్ బై . . . ఇక సెలవు * * *



ఒక పోస్ట్ కోసం , గూగుల్ లో ఫొటో ఏదైనా దొరుకుతుందా అని వెతుకుతున్నాను . ఇంతలో మా అబ్బాయి , అట్లా గూగుల్ నుంచి బ్రౌజ్ చేయకు , వాటికి కాపీ రైట్స్ వుంటాయి . ఎవరైనా అభ్యంతరము చెప్పవచ్చు . అన్నాడు . మరైతే ఎలా ? అని అడుగుతే , మనమే , మనకు కావలసి దానిని ఫొటో తీసుకోవాలి అన్నాడు . అన్నట్లుగానే నాకెప్పుడు అవసరమైనా , తనే ఫొటో తీసి నాకు మేయిల్ చేసేవాడు . చాలావరకు , వీలైంత వరకు ఫొటో లు తీసి ఇచ్చేవాడు . ఓసారి పియస్ యం లక్ష్మి గారు పొగడపూల గురించి వ్రాశారు . అక్కడ ఎవరో పొగడపూలు ఎలా వుంటాయి అని అడిగారు . అది చూస్తే , మా ఇంటి దగ్గరలో వున్న పొగడచెట్టు గుర్తొచ్చింది . మా అబ్బాయి వూళ్ళో లేడు , ఫొటో తీసి ఆవిడకు పంపటము ఎలా అని తెగ ఆలోచించి , చివరకు , మా కోడలు ఇంట్లోనే వున్నదని గుర్తొచ్చి , ఫొటో తీస్తావా అని అడిగాను . పాపం తను చేసుకునే పని ఆపి , బయటకొచ్చి ఫొటో తీసి ఇచ్చింది . అలా మా కోడలి ని కూడా డ్యూటీ ఎక్కించాను ! ఇంతలో మావారి సెల్ తో కూడా ఫొటోలు తీయచ్చు అని తెలిసింది . హాపీగా ఆ సెల్ తో కూడా ఫొటోలు తీసే దానిని . ఇలా మూడు సెల్లులు , ఆరు ఫొటోల తో కాలము గడిచి పోతూ వుండ గా . . . విధి వక్రించింది . మా వారి సెల్ కాస్తా దొంగోడెత్తుకెళ్ళాడు ! మా అబ్బాయికి టూర్ లు , మా కోడలి కి ఆఫీస్ పని ఎక్కవయ్యాయి .

కాకపోయినా వాళ్ళంతా ఎప్పుడూ బిజీ గా వుంటారు . అన్ని సార్లూ వాళ్ళకు కుదరక పోవచ్చు . ఎలా ????? ఏమి చేయటము ????? అవును గురూజీ ని అడుగుతే పోలే , అనుకొని అసలు ఫోటోలు ఎలా అప్ లోడ్ చేయాలి అని , జ్యోతి గారి ని అడిగాను . కెమేరా తో తీసి చేయాలి అని చెప్పారు . కెమేరాలో అప్ లోడ్ చేయటానికి వీలు వుంటుంది అని ఎలా చేయాలో చెప్పారు . అంతే , మా వారిని , మా అబ్బాయిని నాకో కెమేరా కావాలీ . . . అని షంటటము మొదలు పెట్టాను . ఇప్పుడు నీకు ఇంత అర్జెంట్ గా కెమేరా ఎందుకు అన్నారండీ మావారు . అదికాదండీ , మన టపాలు ఎవరైనా చదవాలంటే చక్కటి ఫొటోలుండాలి కదా ? 10000 రూపాయల కే మంచి కెమేరా వస్తుందిట . మా జ్యోతి గారు కొనుక్కోమన్నారు అన్నాను . 10 000 లేనండీ ఎక్కువకాదు అని కూడా నచ్చచెప్పాను . మా అబ్బాయి కొన్ని రోజులు ఆగు మాతే , ఇప్పుడు నేను తీసిస్తున్నాను కదా అని ఆ ప్రోగ్రాం ను వాయిదా చేసాడు . మరే నాలుగు దేశాలలో , నాలుగు మాల్ స్ ల లో ధర తెలుసుకోకుండా , ఎలా కొంటాడులే అనుకొన్నాను , కాని నా కో కెమేరా కావాలీ . . . అనే నా నసుగుడు మాత్రం ఆపలేదు !

నా గొడవ పడలేక ఓ శుభోదయాన , శుభముహూర్తాన మా అబ్బాయి తన బ్లాక్ బెర్రీ నాకు ఇచ్చేసాడు ! అంతే దాని తో ఎన్ని ఎన్నెన్ని ఫొటోలు తీసానని , అబ్బో చెప్పలేనన్ని . చింతకాయ పచ్చడి , సొరకాయ రసిపీలు , రాజమండ్రి , గోదావరి అందాలు , మా కాలనీ సొగసులు , నల్లటి వాన చినుకులు , కొత్త ఇల్లూ , అబ్బో ఒకటని చెప్పనా ? సంవత్సరము పైగా నాకు నచ్చినవన్నీ , ఎంచక్కా బంధించి ఇచ్చింది . నా టపాలలో చాలావరకు నా బ్లాక్ బెర్రీ తెచ్చిన ఫొటోలే . ఇన్ని రోజులు పని చేసీ . . . చేసీ నా నేస్తం అలసి పోయి , మూగపోయింది . మూతపడుతున్న కనురెప్పలను భారం గా ఎత్తి , నావైపు దీనం గా చూసింది . ఏ డాక్టరూ ఏ ఆపరేషన్ చేసి కనులు తెరిపించలేమన్నారు . . . నా ప్రయత్నాలన్నీ వృధా అయిపోయాయి . స్చప్ . . . నన్ను వీడి వెళ్ళ లేక వెళ్ళ లేక వెళ్ళిపోయిన , నా స్నెహితురాలికి , కన్నీటి తో వీడ్కోలు పలకటము తప్ప నేనేమి చేయగలను ?


ఓ నా స్నేహితురాలా ,
మరువలేని , మధురమైన జ్ఞాపకాల చిత్ర్రాలను చిత్రించి ఇచ్చావు .
నీ ఉపకారమును నేనెన్నడూ మరువలేను . . . . . మరచిపోను ,
ఇకముందు నువ్వు నా టపాలకు సుందరమైన దృశ్యాలను ఇవ్వలేవు అని తలుచుకుంటే నే గుండె భారమై పోతోంది .
నీకేమీ చేయలేకపోయిన ఈ నిస్సహాయురాలిని క్షమించు మిత్రమా !
ఇదే నీకు నా కన్నీటి నివాళి !!!!!!

Thursday, October 7, 2010

ఆయన మట్టి తింటున్నాడు * * * * *

నేను 10త్ చదువుతున్నప్పుడు , మా క్లాస్ కు , కాకినాడ నుండి , ఓ కొత్తమ్మాయి వచ్చింది . సారు నా పక్కనే కూర్చో బెట్టారు . అలవాటు ప్రకారము నీ పేరేమిటబ్బా అని అడిగాను . పద్మజ అని చెప్పి , మీ పేరేమిటండీ ? అని అడిగింది . అదేమిటీ నన్ను మీరు అంటున్నావు అని అడిగాను . అప్పటికే అమ్మాయిలందరూ నా బెంచ్ దగ్గర చేరి , కుతూహలంగా కొత్తమ్మాయి ని చూస్తున్నారు . ఆ అమ్మాయి గీరగా అందరినీ చూస్తూ , ఇక్కడ వాళ్ళందరూ , అబ్బా , నువ్వు , రావే , పోవే అని వే అంటూ మాట్లాడుతారు . మా వైపు అలా మాట్లాడ మండి . ఎవరి తోనైనా మర్యాదగా మీరు , అండి అనే మాట్లాడుతామండి . ఐనా అలా మర్యాద లేకుండా ఎలా మాట్లాడుతారండి ? అని అడిగింది . ఇదేమిటి ఈ పోరి ఇలా మాట్లాడుతొంది అని అందరమూ చెవులు కొరుక్కున్నాము . ఎవరూ పద్మజ తో స్నేహము గా కూడా వుండలేదు . అవును మరి మమ్మలిని మర్యాద లేనివాళ్ళు అన్న అమ్మాయి తో ఎలా మాట్లాడుతాము ? కాని , మేమూ మర్యాద కలవాళ్ళ మే అని తెలుపుకోవటానికి తనతో అందరమూ , పద్మజ గారండీ అనే మాట్లాడే వాళ్ళము . అంతే కాదు , మా సంస్కారము తెలుపుకోవటానికి , ప్రయత్నము మీద ఓ నెల తిరిగేసరికి మాలో మేము కూడా మీరు , అండి అనే స్టేజ్ కి వచ్చేసాము.

మా క్లాస్ లో శకుంతల అందరికన్నా పెద్దది . ఏదో పెళ్ళి చదువు చదువుతోంది. అమ్మాయిలను , అబ్బాయిల ను అందరినీ దబాయించి తన నోట్స్ లు రాయించేది . హోంవర్క్ చేయించేది . అందరి లోకీ రాంబాబు ను మరీ దబాయించి పారేసేది . రాంబాబు కూ ఏమీ అన్లేని పరిస్తితి . వాడు సారీ , రాంబాబు గారు , శకుంతల ఇంటి పక్కనే వుండే వాడు . ఆయన గారి చిన్నప్పటి నుండీ , శకుంతలా వాళ్ళింట్లోనే అక్కా అక్కా అంటూ పెరిగాడు . ఓ రోజు శకుంతల , రాంబాబు గారండీ ఈ నోట్స్ రాసి పెట్టండీ అంది . అంతే రాంబాబు అయోమయం ఐపోయాడు . ఏంటక్కా ఏమన్నావు ? అని అడిగాడు . అదేనండి , అలా నువ్వు అనకూడదు , మీరేమన్నారు అక్కగారండీ అనాలి అని రాంబాబును ఎడ్యుకేట్ చేసింది . అంతే రాంబాబు గారు తల్లకిందులైపోయి , బెంచీల మీద గెంతి కాసేపు పిచ్చి చేష్టలుచేసారు . రాంబాబు ఒక్కడే కాదు , మా క్లాస్ అబ్బాయిలందరూ ఈ పరిణామానికి తట్టుకోలేక పోయారు . మా శకుంతలక్క ఎవరు నువ్వు అన్నా వూరుకునేది కాదు . మెల్లి మెల్లి గా కాకినాడ అమ్మాయి పుణ్యమా అని , అందరూ గౌరవంగా మాట్లాడటము నేర్చుకున్నారు . ' రా ' , 'వే' లాంటి పదాలు బొత్తిగా కనిపించకుండా పోయాయి . ఇదంతా చూసి మా సార్ లు ఝాటర్ ఢమాల్ !

ఆతరువాత , పద్మా నేనూబెస్ట్ ఫ్రెండ్స్ మి అయ్యాము . తన మూలం గానే ఇప్పటికీ ఎంత చిన్నవాళ్ళైనా మొదటి పరిచయములో నువ్వు అనలేను . నాకు అలా 10త్ నుండే చిన్నా పెద్దా అందరినీ మీరు అనటము అలావాటైందా , మా పిల్లలకు , మా మనవరాళ్ళకు , ఎదుటివారిని అలా గౌరవించి మాట్లాడటము నేర్పటము లో నాకే మీ ఇబ్బందులు ఎదురుకాలేదు . కాకపోతే చాలా ఏళ్ళు , మా అబ్బాయి , 'మాలా మమ్మీ ' , 'ఏమండి డాడీ 'అని పిలిచేవాడు . కాని మా బుడుగులున్నారు చూశారూ వాళ్ళతోటే బోలెడు తిప్పలు ! మా విక్కీ కి సంవత్సరము లోపలే మాట్ల్లాడటము వచ్చేసింది . ( రోజంతా నువ్వు వాడిని వాగిస్తావు అందుకే అన్ని మాట్లొచ్చాయి అని మా అమ్మాయి అనేది . ఇప్పుడు ఎవరితోనైనా మాట్లాడాలంటే చాలా సిగ్గు . తొందరగా మాట్లాడడు . అదివేరే సంగతి .) ఓరోజు నేను ఏదో పని లో వున్నప్పుడు , అమ్మమ్మా వాడు నన్ను తీసుకెళుతాడట .అన్నాడు . ఎవడ్రా వాడు అన్నాను నేను . వెంటనే పక్కనుంచి నేనాంటీ అన్నాడు మా అల్లుడు . వెంటనే నాలిక్కరుచుకొని , తల కొట్టుకొని , మా అల్లుడి కి బోలెడు సారీ లు చెప్పాను . మా అల్లుడుగారు ఏమనుకున్నారో అని చాలా రోజులు తెగ ఫీలైపోయాను . ఆ తరువాత విక్కీ కి , అలా పెద్దవాళ్ళను వాడు అనకూడదు అని చెప్పాను . మరేమనాలి అన్నాడు . డాడీ తీసుకెళుతానన్నారు అనాలి అనిచెప్పాను . అలాగే అని బుర్ర వూపాడు .

అమ్మమ్మా డాడీ చూడు నన్ను బయటకు తీసుకెళ్ళడట , అని ఓసారి కంప్లైంట్ చేశాడు . డాడీ ఎక్కడున్నారు రా అంటే మా వారిని చూపించాడు . ఆయన తాత కదరా అంటే , నువ్వు పెద్దవాళ్ళ గురించి చెప్పేటప్పుడు డాడీ అని చెప్పమన్నావు కదా అన్నాడు . ఉష్ . . . రామచంద్రా ఏం చెప్పను ఈ పిల్లాడి కి ? ఏం తోచలేదు . వదిలేసాను !

విక్కీ స్కూల్ కు వెళ్ళటము మొదలు పెట్టాక కొత్త ప్రాబ్లంస్ వచ్చాయి . స్కూల్ లో ఎవరినో చూపించి , పనమ్మాయి లక్ష్మి తో వాడు అంటూ ఏదో చెప్పాడుట . అతనేమో లక్ష్మిని , విక్కీ ని గుర్రున చూశాడట . అలా రెండు మూడు సార్లు అయ్యాక , లక్ష్మి విక్కి బాబూ అలా వాడూ వీడూ అనకూడదు , ఆయన అనాలి అని కష్టపడి నేర్పించింది . మొత్తానికి మా విక్కీకి ఎదుటి వాళ్ళను గౌరవం గా సంభోదించటము వచ్చింది అమ్మయ్య అనుకున్నాను .

ఇహ గౌరవ్ ఏమో మా వారిని చాలా రోజుల వరకు ఏమండీ అని పిలిచేవాడు . ఏమండీ ఏమిట్రా తాత అనాలి అంటే నువ్వు ఏమండీ అంటావు కదా అనేవాడు . తాత అనాలి అని నేర్పించాక , బామ్మా నీ ఏమండి నిన్ను పిలుస్తున్నాడు అనో , మీ ఏమండి చూడు అనో మావారి గురించి చెప్పేవాడు . నవ్వుకోవటము తప్ప ఏంచేయగలను ?

నేను చెప్పటము ఇంకా ఐపోలేదండీ బాబూ . అసలు కథ ఇప్పుడే మొదలైంది !

" అమ్మమ్మా , ఆయన మట్టి తింటున్నాడు " మూడేళ్ళ విక్కీ , ఏనిమిది నెలల గౌరవ్ గురించి నాకు చెప్పాడు . బుడి బుడి నడకల తో ఎప్పుడు మెట్లు దిగి వెళ్ళాడో మా చిన్న బుడుగ్గాడు గౌరవ్ బయట , జామ చెట్టు కింద కూర్చొని మట్టి గుప్పిళ్ళ తో తీసుకొని , వళ్ళంతా పులుముకొని , నోట్లో పెట్టుకుంటూ ఆడుకుంటున్నాడు . అలా వాడిని చూస్తే భలే ముద్దొచ్చి ఎత్తుకోగానే , మా దొరవారు , నాకూ కాస్త మట్టి పులిమి , ప్రేమగా తినిపించే ప్రయత్నం చేసారు !!!

" బామ్మా , ఆయన నా పి .యస్ . బి తీసుకున్నాడు . "
" కాదు అమ్మమ్మా ఇది నాదే . ఆయన పి. యస్. బి అత్త దాచి పెట్టింది ."
" అమ్మమ్మా ఆయన , నాకు లాప్ టాప్ ఇవ్వటము లేదు ."
" బామ్మా , నేను ఆడుకున్నాక ఆయనకు ఇస్తాను ."
" ఆయనకు నేను కొత్త గేం చూపిస్తానన్నాను అమ్మమ్మా ."
ఇలా రోజూ మా మనవళ్ళిద్దరు మాట్లాడుకునే పద్దతి . పొరపాటున కూడా , వరేయ్ అని కాని , వాడు అని కాని అనరు . ఎంత పద్దతి గా పెంచాను కదా ??????

ఈ మద్య , నన్ను మీరు అనకండి , నేను చిన్నవాడినే , నన్ను నువ్వు అనవచ్చు అనే అర్ధం వచ్చేట్టుగా ఓ
అబ్బాయి వ్రాసిన పోస్ట్ చదివాను . అంతా చదివాక , పాపం ఈ అబ్బాయి ఇంతగా బాధ పడుతున్నాడు , బాధపడే వాళ్ళను ఓదార్చాటం ధర్మం కదా అనుకొని , మీరు చెప్పారు కదా , ఇక నుండి మిమ్మలిని అందరూ నువ్వు అంటారు లెండి అని ఓదార్చి చక్కా వచ్చాను . ఓ రోజైనాక ఎందుకో నేను రాసిన , ఆ కామెంట్ ఏదో తేడాగా వుందే అనిపించి , పాపం ఆ అబ్బాయి గారు ఏమనుకున్నారో , లేదా వేరేవాళ్ళెవరైనా ఏమైనా అన్నారో చూద్దామంటే , అది ఎవరు రాశారో , ఆ టపా పేరేమి టో అస్సలు గుర్తు రాలేదు . పోనీ హారం లో నేనిచ్చిన వాఖ్యలలో చూద్దామా అనుకుంటే , ఆ రెండు రోజులూ , నేను బోలెడు బోలెడు కామెంట్స్ రాయటము తో ఆ , కామెంట్ ఎటు పోయిందో కనిపించలేదు . స్చప్ . . . . . కాని ఆ పోస్ట్ చదవటము మూలం గా , నాకు ఈ పోస్ట్ రాద్దామని ఐడియా వచ్చింది . ఆ టపారాశిన వారికి , థాంక్స్ అండి .

ఇదండీ సంగతి . మీరెప్పుడైనా , వీకెండ్ లో ఏ ఐమాక్స్ థియేటర్ లోనో , ఏ లుంబినీ పార్క్ లోనో , ఓ 9 ఏళ్ళ , 6 ఏళ్ళ అబ్బాయిలు ఆయన , ఆయన అని మాట్లాడుకోవటం వింటే మీరు ఝాటర్ ఢమాల్ అవకండి . వాళ్ళిద్దరూ ఖచ్చితం గా నా మనవళ్ళే అని తెలుసుకోండి . మేమెంత మర్యాదగా మాట్లాడుతామో తెలిసిందిగా * * * * *

అదన్నమాట సంగతి !!!!!!!!!!