Tuesday, October 17, 2017

బుచ్చిబాబులాంటి మొగుడొద్దన్నాను కానీ . . .







తటవర్తి జ్ఞానప్రసూనగారు త్రైమాస లిఖిత పత్రిక "మందానికి" లో నా కథ, "బుచ్చిబాబులాంటి మొగుడొద్దన్నాను కానీ. . . "

బుచ్చిబాబు లాంటి మొగుడొద్దనుకున్నాను కానీ . . . . .

(బుచ్చిబాబు ముప్పాళరంగనాయకమ్మగారి నవల "స్వీట్ హోం" హీరో.విమల మొగుడు.ఎంత మంచివాడంటే పెళ్ళాం ను కోపం చేయాలన్నా మొహమాటపడిపోయేంత. విమల చక్కగా ఉన్న షర్ట్ ను ఫేషన్ పేరిట అడ్డదిడ్డంగా కట్ చేసి కుట్టినా అలాగే ఆఫీస్ కు వేసుకెళ్ళేంత.,అప్పట్లో అమ్మాయిలు మరీ ఇంత మంచివాడిని ,బుద్దావతారం , ముద్దపప్పు ను భరించలేము బాబూ, బుచ్చిబాబు లాంటి మొగుడసలొద్దు అని జోక్ లు వేసుకునేవారు.)

"అత్తయ్యా ఇంక సద్దుకోవటము కాలేదా ?" అని అడుగుతూ లోపలికొచ్చాడు మా మేనల్లుడు.
"అంతా అయ్యిందిరా .ఇదిగో ఈ మందులే హాండ్ బాగ్ లో సద్దుతున్నాను." అన్నాను.
"ఏమిటీ అన్ని మందులు హాండ్ బాగ్ లో సద్దుకుంటున్నావా? ఎందుకు?" ఆశ్చర్యం గా అడిగాడు.
"అవునురా మరి, ఈ మధ్య ఏ పేపర్ లో చదివినా, ఏ టి.వి న్యూస్ చానల్ లో చూసినా టెరరిస్ట్ లు విమానాలను హైజాక్ చేయటమే వార్తలుగా ఉంటున్నాయి. అసలే మీ మామయ్య బైపాస్ ఐనప్పటి నుంచి మందుల మీదే ఉన్నారా ? మా విమానం ఏ టెరరిస్టో హైజాక్ చేసాడనుకో, సంప్రదింపులూ అవీ ముగిసి మమ్మలిని వదిలేసరికి ఎంత లేదన్నా కనీసం పదిరోజులైనా పడుతుంది.అందుకని ముందు జాగ్రత్తగా , ఇద్దరి మందులూ ఓ పదిహేను రోజులకు సరిపడా హాండ్ బాగ్ లో పెట్టుకుంటున్నాను." అన్నాను సీరియస్ గా మందులు లెక్కచూసుకుంటూ.
"నీ పిచ్చిగాని అత్తయ్యా , మిమ్మలిని ఏ టెరరిస్టైనా హైజాక్ చేసి బతికిబట్టకడతాడా ? మామయ్య స్పీచ్ లకు బెదిరిపోయి దండం పెట్టి పారిపోతాడు." అని నవ్వాడు.
"అంతేరా నీకు మమ్మలిని చూస్తే జోక్ గా నే ఉంటుంది. టెరరిస్ట్ నే కానక్కరలేదు, ఏర్ పోర్ట్ లో మీ మామయ్య చేసే సాహసాలకు ఒకవేళ అక్కడే కొన్ని రోజులు ఉండిపోయే అవసరమూ రావచ్చు.ఏం చెప్పగలము." అని రుసరుసలాడాను.
ఫైనల్ గా సద్దుకోవటము లో సహాయము చేసి , ఏర్ పోర్ట్ దాకా మాతో వచ్చి హాపీ జర్నీ అని మామయ్యకు, మామయ్య వినకుండా భయపడకు అంతా బాగానే జరుగుతుంది అని నాకు ధైర్యం చెప్పి వెళ్ళాడు.
స్వామీ ఆంజనేయా మమ్మలిని క్షేమంగా చేర్చు తండ్రీ అని , మా చెల్లెలు నా సెల్ వాల్ పేపర్ లో సెట్ చేసి ఇచ్చిన ఆంజనేయస్వామి ని కళ్ళకద్దుకొని, ఏర్ పోర్ట్ లోకి అడుగు పెట్టాను.బోర్డింగ్ పాస్ తీసుకొని . సెక్యూరిటి చెక్ ముగించుకొని విమానంలో కి వెళ్ళాము. అమ్మయ్య ఇక హాంగ్ కాంగ్ దాకా నిశ్చింత ! 
హాంగ్ కాంగ్ లో దిగి కాస్త ఫ్రెష్ అప్ అయ్యి,నెక్స్ట్ ఫ్లైట్ కు ఎక్కువ సమయము లేదు. అందుకని ఆ గేట్ దగ్గరే కూర్చుందామని , ఆ గేట్ దగ్గరకు వెళ్ళాము.అక్కడ ఉన్న ఖాళి కుర్చిలో కూర్చొబోతు ఎదురుగా చూసాను.అక్కడ ఇద్దరు భార్యాభర్తలున్నారు.వాళ్ళ చేతుల్లో కవలపిల్లలనుకుంటాను ఉన్నారు. బహుషా ఆ పిల్లలకు మూడునెలలు ఉండవచ్చు. వాళ్ళు ఇండియన్స్ లా ఉన్నారు.పక్కన చాలా సామానులు ఉన్నాయి,ఇద్దరూ వాళ్ళను సముదాయించలేక సతమతము అవుతున్నారు. పిల్లలను స్ట్రోలర్ లో పడుకోపెడితే ఊరుకోవటము లేదు. చాలా చికాకు చేసుకుంటున్నారు. పాపం ఇంత చిన్న పిల్లలతో ఇబ్బంది పడుతున్నారే అని జాలి పడుతున్నాను. హుం ఇంకో క్షణం లో నా మీదే నేను జాలి పడాల్సి వస్తుందని ఊహించలేకపోయాను. ప్రమాదము రానే వచ్చింది. ఓక్కళ్ళని ఆంటీ కి ఇవ్వండి చూసుకుంటారు అని వాళ్ళ తో అన్నారు మా ఏమండీ గారు.పాపం అప్పటికి వాళ్ళు సంశయిస్తుంటే బలవతం గా నాకప్పగించారు. నేను తేరుకొని చూసే లోపల , పాపం వాళ్ళ కు సహాయం చేయి నేనిప్పుడే కాఫీ తాగి, నీకు తీసుకొస్తాను అని వెళ్ళిపోయారు. నేను నా చేతిలోని పసివాడిని గుడ్ళప్పగించి చూస్తూండిపోయాను! ఒకళ్ళు పాలు కలుపుతుంటే , ఇకోళ్ళు వాళ్ళకు పడుతూ , మధ్యలో రెస్ట్ రూం కు వెళ్ళి వస్తూ, పిల్లలను నాకు మార్చి మార్చి ఇస్తూ , అంతా నా ప్రమేయము లేకుండానే జరిగిపోతోంది. పోనీలే నేనూ కాస్త వాళ్ళకు సహాయము చేస్తున్నాను అనుకొని మాడిన మొహం మీద నవ్వును అతికించుకున్నాను.
ఎంత సమయము గడిచిందో తెలియలేదు. ఇంతలో విమానం లోకి ప్రయాణికులను ఎక్కమని ఎనౌన్స్ చేస్తున్నారు. అందరూ వళ్ళు విరుచుకొని వాళ్ళ వాళ్ళ సామానులు తీసుకొని కదిలారు. అప్పుడు ఈయనేరీ అని చుట్టూ చూసాను. ఎక్కడా కనిపించలేదు. గుండె గుభిల్లుమంది. ఎక్కడున్నారు , ఏమి చేస్తున్నారు కాఫీ తాగి నాకు తెస్తానని వెళ్ళిన మనిషి ఏమైపోయారు? రకరకాల ప్రశ్నలు . భయం. వళ్ళంతా వణికిపోతోంది. పసిపిల్లలవాళ్ళను ముందుగా రమ్మని అనౌన్స్ చేసారు.నా చేతి లో నుంచి పిల్లవాడిని తీసుకొని వాళ్ళు లేచారు. ప్లీజ్ కాసేపు ఉండరా మీ అంకుల్ రాలేదు , భయంగా ఉంది అని దిగులుగా భయం గా అన్నాను ఆ అబ్బాయితో.ఒక్క క్షణం కూర్చొని లేచారు వాళ్ళు రమ్మని అనౌన్స్ చేస్తున్నారాంటీ అని పిల్లవాడిని నా చేతులో నుంచి తీసుకొని వెళ్ళిపోయారు. దీనం గా చూస్తూ ఉండిపోయాను . . . . .
క్షణాలు భారం గా గడుస్తున్నాయి. . . . .
క్యూ లో ఒక్కరొక్కరే కదిలి వెళ్ళిపోతున్నారు. . .
కళ్ళ నిండా నీళ్ళు . . . ఏమి చేయాలో తోచటం లేదు . . . హనుమాన్ చాలీసా చదువుకుందామనుకున్నా గుర్తు రావటం లేదు . . .
అందరూ లోపలికి వెళ్ళిపోయారు. . .
సెక్యూరిటీ గార్డ్ వచ్చి మీరెందులో వెళ్ళాలి అని అడిగాడు. లాంజ్ లో ఒక్కదాన్నే ఉండటము వల్ల అనుకుంటాను వచ్చి అడిగాడు. ఇందులోనే అని వణికిపోతూ , భయపడుతూ చెప్పాను. మరి వెళ్ళండి అన్నాడు. మా హస్బెండ్ కోసం వేట్ చేస్తున్నాను అని చిన్నగా చెప్పాను.అతను విచిత్రంగా చూసి వెళ్ళిపోయాడు!
గేట్ దగ్గర వాళ్ళు లెక్క చూసుకున్నారు కాబోలు మమ్మలిని రమ్మని మా పేర్లు ఎనౌన్స్ చేసారు . చుట్టూ చూసాను ఎక్కడా ఏమండి కనిపించలేదు. దిక్కు తోచక ఏమి చేయాలో తెలీక తల వంచుకొని కూర్చున్నాను.
దిస్ ఈజ్ లాస్ట్ ఎనౌన్స్మెంట్ ఫర్ అని మా పేర్లు మళ్ళీ వినిపించాయి. అలాగే తల వంచుకొని , చేతులు నలుపుకుంటూ కూర్చున్నాను. ఇంతలో నా భుజం మీద చేయి పడింది. ఏమండీనే . . .
పద అని నా చేయి పట్టుకొని లేపారు. మౌనంగా ఆయన వెనక నడిచాను . . .
సీట్ లో కూర్చొని బెల్ట్ పెట్టుకుంటూ "నువ్వు ఎక్కకపొయావా నేను వచ్చే వాడిని కదా " అన్నారు.
" ఏమిటీ మీరు రాకుండా నేను విమానం ఎక్కి, మీరేమయ్యారో తెలీక , మీదారిన మిమ్మలిని వదిలేసి వెళ్ళిపోవాలా ?" అని ఉక్రోశం గా అంటూ ఆయనవైపు చూసాను. కొద్దిగా ఆయాసపడుతున్నారు.
"ఏమిటి ఏమైంది ? ఎందుకలా ఆయాసపడుతున్నారు ?" నా కోపం మర్చిపోయి గాభరాగా అడిగాను.
ఆయన మాట్లాడలేదు . చిన్నగా ఆయాసపడుతూ కళ్ళు మూసుకొని కూర్చున్నారు.
"ఏమైందండి? అసలు ఇప్పటిదాకా ఎక్కడికెళ్ళారు? ఈ ఆయాసమేమిటి?" ఆదుర్దాగా అన్నాను.
" ఏమీ లేదులే కంగారు పడకు. నేను కాఫీ తాగి నీకు తీసుకొని వస్తుండగా ఒక అమ్మాయి ఎదురుగా వచ్చింది. ఆ అమ్మాయి స్ట్రోలర్ లో చిన్నపాపను తోసుకుంటూ, భుజానికి బాగుల తో , ఇంకో చేతితో ఓ మూడేళ్ళ బాబు ను పట్టుకొని వస్తొంది.ఇంతలో ఆమె చేతి లో ఉన్న బాబు , చేయి విడిపించుకొని పరిగెత్తాడు.ఆ అమ్మాయి ప్లీజ్ కాచ్ హిం అంది నాతో కంగారుగా . కాఫీ కప్పు అక్కడే వదిలేసి వాడి వెనుక పరిగెత్తాను.వాడు దొరకలేదు.చాలా దూరం పరిగెత్తించాడు.చివరకు ఎలాగో వాడిని పట్టుకొని, ఆ అమ్మాయిని కలుసుకొని, తన గేట్ దగ్గర వదిలేసి, ఇక్కడ లేట్ అవుతోందని,నువ్వు భయపడతావని తొందరతొందరగా వచ్చాను.కనీసం ఆ అబ్బాయైనా నీకు తోడుగా ఉంటాడనుకున్నాను, నిన్ను వదిలేసి వెళ్ళిపోయారా ? అవునులే వాళ్ళకూ ఆలశ్యం అవుతుందికదా " అంటూ కళ్ళు మూసుకొని కూర్చున్నారు.
"ఆ బాబు వెనుక పరిగెత్తారా ? అక్కడ ఇంకెవరూ లేరా? సెక్యూరిటీ వాళ్ళు ఉంటారు కదా వాళ్ళకైనా చెప్పవచ్చుకదా ? " అయోమయంగా అడిగాను.
"అవన్ని నాకప్పుడు తోచలేదు.ఆ అమ్మాయి గాభరా పడుతోంది, వాడు పరిగెడుతున్నాడు.సహాయము చేద్దామనుకున్నాను అంతే " అన్నారు తిరుగులేనట్లు.
ఏర్ హోస్టెస్ ను పిలిచి జ్యూస్ తెమ్మని చెప్పాను.
ఆయన గుండె మీద చిన్నగా రాస్తూ "బుచ్చిబాబు లాంటి మొగుడొద్దన్నాని ఇంత సూపర్ ఫాస్ట్ మొగుణ్ణిచ్చావా" అని ఆంజనేయస్వామి తో నిష్టూరం గా అన్నాను.


Tuesday, September 26, 2017

మీతో నేను



ఈ నెల విహంగ అంతర్జాల మాసపత్రిక లొ నా రచనలను నెను చేసుకున్న పరిచయము :)

http://vihanga.com/?p=19997


                          మీతో నేను
ఈ నెల ప్రయాణం హడావిడి  వచ్చాక జెట్ లాగ్ తో సమీక్ష రాయలేకపోయాను ,అని పి.   యస్.   యం లక్ష్మిగారి తో అంటే ఇప్పటి వరకు చాలా మందివి రాసారు కదా ఈ సారి వెరైటీ గా మీ పుస్తకాలనే పరిచయం చేయండి అన్నారు.    ఏమో నా పుస్తకాల మీద నేను సమీక్ష రాసుకుంటే బాగుంటుందా అంటే ఎందుకు బాగుండదు అన్నారు .  ఇప్పటి వరకు ఎవరైనా వాళ్ళ పుస్తకాలకు వాళ్ళే సమీక్ష రాసుకున్నారో లేదో కాని  నా పుస్తకాలకి నేనే సమీక్ష రాసుకోవటం ఎలా ఉంటుందో చూద్దాం 😊  నాకు చిన్నప్పటి నుంచే పుస్తకాలు చదివే అలవాటు ఉన్నా  వ్రాసే అలవాటు లేదు . 2008 లో బ్లాగ్ మొదలు పెట్టాక వ్రాస్తున్నాను.    నేను వ్రాసిన వన్నీ  మూడు భాగాలు చేసి ఈబుక్స్ గా చేసింది మా కోడలు అను.    
1.     సాహితి

“ఎదో ఒక రాగం పిలిచిందీ మదిలో
నాలో విహరించే గతమంతా కదిలేలా
జ్ఞాపకాలే మైమరపు “
నా సాహితీ లో ఏముందీ అంటే పొత్తూరి విజయలక్ష్మి గారన్నట్లు  నా ఇల్లు  నా తోట మా ఏమండి , మా మనవలు మనవరాళ్ళ ముచ్చట్లు , నా చిన్నప్పటి ముచ్చట్లు ఇలా అంతా నాగోలే 😊 ఓ సగటు ఇల్లాలి మదిలోని మధురానుభూతులు .    నా చిన్ని ప్రపంచం నా కుటుంబం లో ని సరదా సంఘటనలు  గతం లో కి తిరిగి చూసుకుంటే  మనసు ఆహ్లాద పరిచేవి  , ఆనందించేవి రాసుకున్నాను 😊 ఈ సాహితి నా సొంతం . నా ఊహల ప్రతిరూపం . నా చిన్ని పొదరిల్లు . అలా నా “సాహితి “ బ్లాగ్ లో వ్రాసుకున్న సరదా పోస్ట్ లే ఈ సాహితి .
  
                      2.   అనగనగా ఒక కథ

ఏదైనా పుస్తకం చదవగానే దాని గురించి వ్రాసుకోవటం  అలవాటు.    అలా రాయటాన్ని సమీక్ష అంటారని చిన్నప్పుడు తెలీదు కుడా 😊 అలా నాకు నచ్చిన పుస్తకాల గురించి నా బ్లాగ్ , మాలిక ,  చిత్రమాలిక, విహంగ అంతర్జాల పత్రిక లలో వ్రాసిన సమీక్ష లే ఈ “అనగనగా  ఒక కథ “ . ఇందులో  విహంగ మాసపత్రికలో వ్రాసినవే ఎక్కువగా ఉన్నాయి.    2012 నుంచి  విహంగలో ప్రతినెల ఒక పుస్తకమును పరిచయము చేస్తున్నాను. ముందు ఈ తరం వారికి పాత పుస్తకాలను పరిచయము చేద్దామని మొదలు పెట్టాను.    తరువాత ఫేస్ బుక్ లో చాలా మంది రచయిత్రులు పరిచయము కావటము , వారి పుస్తకావిష్కరణకు వెళ్లి నప్పుడు ఆ పుస్తకము తెచ్చుకోవటముతో అవి పరిచయము చేస్తున్నాను . ఆ తరువాత ఆ రచయితలను కూడా పరిచయము చేస్తున్నాను . కొన్ని నవలలు , చిత్రాలు గా వచ్చినవి కూడా పరిచయము చేసాను . అనూహ్యముగా ఈ పుస్తకము చాలా ఆదరణ పొందింది .    చాలా మంది మాకు తెలీని పుస్తకాలను  రచయతలను పరిచయము చేసారు అంటూ మెయిల్ ఇస్తున్నారు ]
.    
                       ౩.నీ జతగా నేనుండాలి

నా బ్లాగ్ లో వ్రాసుకున్న పోస్ట్ లు చూసి నా స్నేహితులు ఇంత బాగా రాస్తున్నావు కదా కథలు కూడా వ్రాయి అని ప్రోత్సహించటము  తో రెండు సంవత్సరాల క్రితము కథలు వ్రాయటము మొదలు పెట్టాను . ఇందులో మొత్తం పందొమ్మిది కథలున్నాయి.    దాదాపు అన్ని కథలూ నేనూ చూసిన, నాకు తెలిసిన , పేపర్ లో చదివిన  సంఘటనల ఆధారముగా వ్రాసినవే.    
  మొదటి కథ “నీ జతగా నేనుండాలి “ , చిన్నప్పుడే పిల్లలకు మేనత్త మేనమామల పిల్లలతో జత కలపటము , ఆ పిల్లలు పెద్దవాళ్ళయ్యాక ఏదైనా కారణము వలన  ఆ పెళ్లి జరగకపోతే దాని మీద ఆశ పెట్టుకున్న అమ్మాయి పరిస్తితి గురించి ఏమిటి అన్న విషయము గురించి మా స్నేహితులతో వచ్చిన చర్చ నుంచి ఈ కథ వ్రాసాను . ఇది నా మొదటి కథ.  దీనికి రచన మాసపత్రిక లో “కథాపీఠం పురష్కారం “ వచ్చింది.    
“మట్టి లో మాణిక్యం” కథలో తల్లీ తండ్రి లేని , అనాకారియిన ఒక అమ్మాయి శాంభవి   మేనమామ ఇంట్లో ఇబ్బందులు పడుతూ  మేనత్త నిరాదరణకు కు గురి అవుతుంది.    అప్పుడు సంఘసేవిక విమల సహాయము తో , తన గాన మాధుర్యము తో రాణిస్తుంది.  ఇది కూడా నేనూ చూసినదే .    
“ధీర” , “విధి విన్యాసాలు “  బంగ్లాదేశ్ వార్ అప్పుడు నేను  చుసిన సంఘటనల నుంచి రాసినవి .    ఎవరో ధీర ఆరాధన హిందీ సినిమా లా ఉంది అన్నారు . మిలిటరీ కుటుంబాలల్లో సామాన్యము గా జరిగేదే ఇది . ఇప్పుడు సాఫ్ట్ వేర్  ఉద్యోగాలతో చాలా మంది అటువైపు వెళుతున్నారు కాని , ఎక్కువగా ఆర్మీ ఆఫీసర్ పిల్లలు 11 క్లాస్ ఐపోగానే యన్. డి. యే లో చేరేవారు . తండ్రి యుద్దములో మరణించాడు అని భయపడేవారు కాదు. ఆర్మీ లైఫ్ వేరుగానే ఉండేది . ఇలాంటివి ఎక్కువగా పంజాబ్ లో జరుగుతూనే ఉంటాయి .   
“చాందిని “ , ఒక పత్రిక లో ఒకావిడ సైక్రియాటిస్ట్ ను , మా వారు ఇలా నీలి చిత్రాలు చూస్తున్నారు , లాప్ టాప్ మీద డిస్ప్లే లో ఉంటె మా పిల్లలు చూస్తుండగా చూసి కోపం చేసాను  ఆయనను చూడ వద్దంటే వినటం లేదు ఏమి చేయాలి అని అడిగింది చదివాను .    మాలిక అంతర్జాల మాస పత్రిక లో “తండ్రి తనయ “ ల మధ్య ఉండే బంధం గురించి కథ రాయమంటే ఇది గుర్తొచ్చి రాసాను .    
సామాన్యము గా కొంత మంది ఆడవాళ్ళ కు , పిల్లలు పెద్దవాళ్ళై వెళ్ళిపోయాక,   బాధ్యతలన్నీ తీరాక ఒక లాంటి డిప్రెషన్ వస్తుంది . ఇది మిడిల్ ఏజ్ క్రైసిస్ కావచ్చు లేదా మెనోపాజ్ ప్రాబ్లం కావచ్చు . అప్పుడు కుటుంబ సబ్యులు వారికి ఎలా చేయూత నివ్వాలి అన్నదాని మీద రాసిన కథలు “ గుండెకి గుబులేందుకు “,  “ఆత్మీయ బంధం “.   
మాకు తెలిసిన అబ్బాయి పెళ్లి కి ఖర్చులు ఆడంబరాలు  వద్దు అని పట్టు బట్టి రిజిస్టర్ మారేజ్ చేసుకున్నాడు .    మాలిక పత్రిక లో వివాహబంధం  గురించి రాయమంటే ఈ సంఘటనను ఆధారము చేసుకొని వ్రాసియన కథ “ మనసు తెలిసిన చండురుడా “
“చూపులు కలవని శుభవేళ “ మా ఇంట్లో జరిగిన ఒక పెళ్లి లో అందరికి కళ్ళకు ఇన్ఫెక్షన్ వచ్చింది . దాని మీద రాసిన సరదా కథ ఇది .   
మిగిలినవన్నీ కొన్ని మాకు జరిగినవి , కొన్ని ఉహించి రాసిన సరదా కథలు .   
ఇవన్ని వివిధ పత్రికలలో ప్రచురించబడ్డవి .   
ఇవండీ నా మూడు పుస్తకాలు . ఇవన్నీ కింద ఇచ్చిన లింక్ లల్లో డౌన్ లోడ్ చేసుకొని చదవచ్చు.    వెల అంటారా  మీ వెలలేని అభిప్రాయాలే వెల.    చదివి మీ అభిప్రాయం చెపుతారు అని ఆశిస్తున్నాను .

   



Tuesday, August 22, 2017

ఈ నేలా . . . ఈ గాలీ



కళ్ళు తెరవగానే కిటికీ లో నుంచి కనిపిస్తున్న వెలుతురు. . .
గోడ మీద గడియారంలో టైం . . . 
గాలిలో తేలి వస్తున్న ,పారిజాతం , మాలతీ సౌరభాలు. . . 
చెట్టు మీది పక్షుల కూతలు . . . 
రోడ్ మీద ఆకుకూరల వాళ్ళ అరుపులు . . . 
పక్కింటి నుంచి నల్లాలో పడుతున్న నీళ్ళ చప్పుడు . . .
ఎక్కడి నుంచో , కాదు మా ఫోనే రింగవుతోంది 
కింద నుంచి అమ్మ " కమలా లేచావా ? కాఫీ పంపనా ?"
"వద్దమ్మా నేను కలుపుకుంటాను "
కాఫీ గ్లాస్ తో బాల్కనీలోకి రాగానే ఎదురు కరెంట్ తీగ మీద పరిగెడుతున్న ఉడతమ్మ పరుగాపి , నా వైపు చూసి " హాయ్ వచ్చావా ? " పలకరింపు . . .
"హాయ్ చిన్నారీ ఎలా వున్నావు ? ఐ మిస్ యు ". . .
"ఐ టూ " అంటూ పరుగో పరుగు . . .
బుజ్జిపాపాయి బోర్లా పడుకున్నట్లు మెట్ల మీద ముద్దుముద్దుగా బోర్లా పరుచుకున్న పారిజాతాలు . . .
మణి పైకి వస్తూ "అమ్మా కాఫీ డికాక్షన్ వేసాను . ఫ్రిడ్జ్ లో పాలున్నాయి. చూసుకున్నారా ? కూరలు తెచ్చాను కాని , పండ్లు తెచ్చుకోవాలి. గాస్, కాఫీ పౌడర్ బుక్ చేయాలి. బియ్యం , సరుకులు తెచ్చుకోవాలి."
ఊం , గీజర్ ఆన్ చేసుకోవాలి నల్లా తిప్పగానే వేడి వేడి నీళ్ళు రావు మినియాపోలీస్ లో లేను , హైద్రాబాద్ లో ఉన్నాను